22 sierpnia, w czasie XI ofensywy nad Soczą, dostał się do niewoli włoskiej. W niewoli działał w organizacji oficerskiej, która w porozumieniu z Komitetem Narodowym Polskim zmierzała do utworzenia ochotniczych oddziałów polskich po stronie alianckiej. Po wyrażeniu zgody przez rząd włoski 5 października 1918 roku i uznaniu polskich oddziałów za armię sprzymierzoną wstąpił w stopniu podporucznika do 1 Pułku Strzelców, który w grudniu został skierowany do Lotaryngii. Otrzymał najpierw przydział do 1 Dywizji Strzelców Armii Polskiej, a następnie został skierowany do organizowania 2 Dywizji, z którą w kwietniu 1919 roku wrócił do kraju.
W szeregach 2 Dywizji odbył kampanię polsko-ukraińską, brał udział w starciach na Śląsku i w zajęciu Pomorza. W styczniu 1920 roku uzyskał urlop dla ukończenia studiów, lecz 24 kwietnia został odwołany i przydzielony do sztabu 11 Dywizji Piechoty. Brał udział m.in. w bitwie pod Radzyminem. Zweryfikowany w kwietniu 1920 roku w stopniu porucznika, ostatecznie w listopadzie 1921 roku przeszedł do rezerwy i wrócił do Krakowa.