W 1654 roku Chōon powrócił na rodzinną wyspę Kiusiu, udał się do Nagasaki i rozpoczął praktykę w Sōfuku. Odbył w tym czasie także zimowe odosobnienie w klasztorze Kōfuku, które prowadził świeżo przybyły do Japonii mistrz chan Yinyuan Longqi. Przez kilka następnych lat Chōon praktykował u kilku różnych mistrzów zen, intensywnie podróżując od klasztoru do klasztoru.
Dopiero w 1661 roku, po przeczytaniu słynnej i kontrowersyjnej w Chinach pracy mistrza Feiyina Tongronga Wudeng yantong"Dokładna linia przekazu pięciu lamp". W pracy tej Feiyin przedstawił swoje własne oraz Miyuna Yuanwu rozumienie linii przekazu chan poczynając od siedmiu buddów przeszłości do końcowego okresu dynastii Ming. Oczyścił problemy linii przekazu własnej szkoły (linji), ale ocenił także linie przekazu innych szkół. Unieważnił linie przekazu kilku ważnych mistrzów chan, takich jak np. Hanshan Deqing (1546–1623) i Yunqi Zhuhong (1535–1615). Feiyin wykorzystał koncepcję ważnych linii przekazu jako polemiczny środek podcinający roszczenia rywalizujących linii. Poprzez unieważnienie kilku rywalizujących linii przekazu, podważył kwalifikacje żyjących spadkobierców do przechowania Dharmy i dokonywania ważnych transmisji poprzez trening i zatwierdzanie spadkobierców Dharmy.