Chōon został umieszczony w areszcie domowym w Kōsai-ji. Po interwencji matki Tsunayoshiego Tokugawy zmieniono wyrok na 50 dni domowego aresztu.
Poza jego kontaktami z samurajami, Chōon utrzymywał także kontakty z niższymi warstwami społeczeństwa Japonii. Promował buddyzm wszędzie, gdzie się dało. Wielokrotnie przeprowadzał ceremonie przyjęcia wskazań dla mnichów, mniszek oraz świeckich wyznawców, zarówno kobiet jak i mężczyzn. Podróżował po wiejskich rejonach i ustanawiał tymczasowe miejsca dla przyjęcia wskazań. Prawdopodobnie przekazał wskazania około 100 000 ludzi.
Nie wahał się także przed krytyką współczesnej mu praktyki zen. Odrzucił kōanową praktykę szkoły rinzai jako sformalizowaną i niskiej jakości, traktując ją jako formę praktyki "liczenia oddechów". Krytykował również pewne wzory przekazu Dharmy, zaakceptowane w niektórych kręgach zen, które nie wymagały przekazu "twarzą w twarz" pomiędzy uczniem a mistrzem. Dlatego właśnie został mnichem szkoły ōbaku, która prowadziła żywy, a przy tym rygorystyczny styl praktyki zen w kontekście linii przekazu zen uważanej za ważnąHelen J. Baroni. Obaku Zen. Str.