Zwalczał zarazem konserwatystów oraz księży którzy chcieli kierować życiem politycznym. Z ramienia MPL trzykrotnie kandydował do Reichstagu (1898, 1903, 1911). Wspólnie z Michałem Kajką zakładał tow. oświatowe i biblioteki na Mazurach. Był skłócony z Centralnym Komitetem Wyborczym na Wielkie Księstwo Poznańskie a który pretendował do roli oficjalnego protektora sprawy mazurskiej. Uważał przy tym że ośrodek polskiego życia społeczno-politycznego i kulturalno-oświatowego na Mazurach zbudowany wokół MPL nie powinien być zależny finansowo od ośrodków polskich z zewnątrz. W związku z tym był zwalczany przez polityków poznańskich. Działając indywidualnie, często doprowadzał także do licznych nieporozumień z działaczami mazurskim takimi jak Bogumił Labusz czy Fryderyk Leyk. Stąd coraz niechętniej dopuszczano go do prowadzonych akcji na Mazurach.
W r. 1899 sprzedał drogerię w Gnieźnie i jako pełnomocnik Towarzystwa Kolonizacyjno-Handlowego wyjechał przez Szwajcarię i Francję do Brazylii, gdzie kupił 100000 morgów ziemi i zawarł z rządem brazylijskim umowę, na mocy której utworzono czysto polską kolonię w stanie Rio Grande do Sul. Do 1901 organizował tam wychodźstwo polskie.