Po wznowieniu działań wojennych, w maju 1649 otoczony przez kozaków, zdołał utrzymać się w Korcu do czerwca, do przybycia wojsk polskich, regimentarza Andrzeja Firleja.
W połowie czerwca 1649 razem Krzysztofem Przyjemskim prowadził działania wojenne między rzekami Słuczą i Horyniem na czele oddziału w sile 600 koni i 4 działek. 15 czerwca rozbił w Zwiahlu oddział kozacki. Nie podążył, jak inne wojska koronne, do Zbaraża – udał się w okolice Targowicy i prowadził na terenie zachodniej części Wołynia działania osłaniające. W lipcu z rozkazu króla Jana Kazimierza miał połączyć swe siły z wojskami kasztelana bracławskiego Gabriela Stępkowskiego, w celu prowadzenia wojny podjazdowej. Z niejasnych powodów, prawdopodobnie sporów między dowódcami, do połączenia sił nie doszło. Korecki przybył do obozu królewskiego pod Sokalem. Rozważano tam powierzenie mu dowodzenia nad 7-tysięcznym korpusem, który miał iść na odsiecz obleganym w Zbarażu. Brał udział w bitwie pod Zborowem. Straż przednia, którą dowodził została zmuszona przez Tatarów do odwrotu, następnie walczył na czele swojego pułku na lewym skrzydle, mimo dużych strat zdołał odeprzeć tatarski atak, ranny;