dwukrotnie zabito pod nim koniaSeweryn Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, tom VII, Gebethner i Wolff, Warszawa 1910, s. 209., zyskał miano vir fortissimus.

Po zawarciu ugody zborowskiej, wojska nie rozpuścił. Jesienią 1649 w województwie bracławskim, dochodziło do licznych zatargów jego żołnierzy z kozakami, co mogło doprowadzić ponownego rozpoczęcia walk. W tym czasie książę kurował się z ran poniesionych pod Zborowem.

Ponieważ owdowiał kilka lat wcześniej, postanowił ożenić się, jego wybranką była Zofia z OpalińskichHerbarz polski Kaspra Niesieckiego powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopismów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza, tom V, Lipski 1841, s. 236., wdowa po Stanisławie Koniecpolskim. Ślub odbył się 6 lutego 1651 w Rytwianach, na uroczystość zjechali zarówno przedstawiciele magnaterii wielkopolskiej, jak i kresowej, obecni byli: Opalińscy, Radziwiłowie, Czartoryscy, Chlebowicze i Jelcowie.

O mariażu dwóch potężnych rodów, głośno było niemal w całej Rzeczypospolitej. Podczas zaślubin Korecki zasłabł, A. Rolle opisując te wydarzenia napisał: W rzeczywistości zmarł wcześniej niż twierdzi Rolle, bo 12 lutego 1651.