Domenico Pirri da Gargnano (zm. przed 1 sierpnia 1524) – włoski dominikanin, teolog i inkwizytor.
Pochodził z Gargnano, niewielkiej wsi w diecezji Brescii. Wstąpił do zakonu dominikanów i w latach 1465–1466 był mistrzem studiów w zakonnym studium generale w Bolonii. Był członkiem obserwanckiej Kongregacji Lombardzkiej, reprezentującej zreformowany odłam zakonu dominikańskiego. W latach 1473–1475 pełnił funkcję bakałarza sentencji w studium generale w Bolonii. W 1476 uzyskał tytuł magistra teologii i został przydzielony na stałe do wydziału teologicznego uniwersytetu bolońskiego. Zyskał uznanie także jako kaznodzieja, z powodu swych kazań adwentowych w bazylice S. Petronio w Bolonii w latach 1482–1486.
17 kwietnia 1485 został mianowany inkwizytorem Bolonii. Przez pięć lat piastowania tego urzędu prowadził procesy przeciwko co najmniej 22 osobom podejrzanym o czary. Ponadto w 1489 ekskomunikował podejrzanego o herezję niemieckiego nauczyciela ze wsi Cento. 6 sierpnia 1490 generał zakonu przeniósł go na urząd inkwizytora markizatu Mantui, który sprawował prawdopodobnie aż do śmierci. Na jego prośbę markiz Franciszek II Gonzaga w 1492 odnowił statuty nakazujące władzom świeckim współpracę z inkwizycją w dziele zwalczania herezji. W 1497 uczestniczył w badaniu stygmatów niejakiej Lucii da Narni i orzekł o ich autentyczności.