W latach 1966–1969 oraz 1976–1987 wykładał katolicką naukę społeczną w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym.

W 1973 otrzymał habilitację na podstawie pracy Badania nad pokojem. Teoria i jej zastosowanie. W roku akademickim 1974–75 wyjechał do Stanów na stypendium w Uniwersytecie Columbia. Od 1975 roku pracował jako docent i kierownik w Katedrze Etyki Społecznej i Gospodarczej na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej. Katedra została w 1981 roku przekształcona w Katedrę Katolickiej Nauki Społecznej; ks. prof. Kondziela kierował jej pracami od 1981 roku do 1992. W 1988 roku został profesorem nadzwyczajnym, zaś w 1992 – profesorem zwyczajnym. Przez dwie kadencje, w latach 1984–1990, był dziekanem Wydziału Nauk Społecznych KUL.

Był współorganizatorem polsko-niemieckich sympozjów naukowych. Publikował w czasopismach krajowych i zagranicznych. Był promotorem doktoratów honoris causa kanclerza RFN Helmuta Kohla (1989), prof. Zbigniewa Brzezińskiego (1990), Lecha Wałęsy, Willy’ego Brandta oraz Juliusza Andreottiego. Wykładał w Stanach Zjednoczonych, RFN, Belgii, Kanadzie, Szwecji i Szwajcarii. Wygłaszał referaty na 30 sympozjach krajowych i zagranicznych.