thumb|Olivieri badała efekty stosowania deferipronu Badania dotyczyły stosowania deferipronu w terapii talasemii. Tę chorobę genetyczną leczy się częstymi transfuzjami, co powoduje przeładowanie organizmu żelazem, odkładającym się w licznych narządach, w tym w wątrobie czy w sercu, co upośledza ich funkcjonowanie. By zapobiec takim powikłaniom, stosuje się związki chelatujące kationy żelaza. Od lat 80 XX wieku używa się w tym celu deferoksaminy, stosowanej w infuzji podskórnej za pomocą pompy. Podaż taka jest długotrwała; zwłaszcza u młodych pacjentów powoduje to opór. Natomiast deferiprom wprowadzano jako doustny związek chelatujący żelazo.
Wcześniej próby kliniczne z udziałem deferipronu prowadzono w Anglii. Nancy Olivieri zainteresowała się badaniami nowego specyfiku. Pracując w największym ośrodku związanym z badaniami nad talasemią na kontynencie północnoamerykańskim, przystąpiła do badań. W 1988 jej projekt badawczy uzyskał zgodę stosownych ciał kolegialnych. Rozpoczęto próby pilotażowe, okres trwania których określono na 2 lata, dobierając do nich probantów, którzy nie mogli leczyć się deferoksaminą bądź też nie zgadzali się na taką terapię.
Wyniki napawały optymizmem.