W latach 20. w Olchowcach Stanisław Domański wybudował sanatorium, położone na Białej Górze na skraju Gór SłonnychWojciech Sołtys, Zaludnienie, stosunki narodowościowe, wyznaniowe i zdrowotne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 554.Według różnych źródeł placówka powstała w latach 1925–1927 (Stefan Stefański, zob. , ) lub 1927–1930 (Edward Zając, zob. , ). Artur Bata podał rok 1923, zob. . Autorem projektu budynku był inż. Zygmunt Nowicki (kuzyn dr. Domańskiego i brat Witolda), a prace budowlane wykonało sanockie przedsiębiorstwo Stanisława Mazurka. Sanatorium zostało otwarte 1 lipca 1923. Budynek został poświęcony 24 czerwca 1928 przez ks. proboszcza Franciszka Salezego Matwijkiewicza. W zamierzeniu była to lecznica chorób kobiecych, nazwana oficjalnie „Sanatorium Dietetyczno-Klimatyczne z uwzględnieniem hydroterapii chorób kobiecych” (według innych źródeł placówka była także przeznaczona dla sercowo chorych oraz z przeznaczeniem do chorób nerwowych). Była w nim prowadzona hydroterapia, elektroterapia z uwzględnieniem ginekologii i położnictwa. W obrębie sanatorium powstała wszechstronna infrastrukturaWedług publikacji Edwarda Zająca, kapłan z kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku ks.