Józef Sitko (ur. 9 marca 1887 w Dębnie, zm. 14 lutego 1962 w Krakowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys thumb|Grób Józefa Sitki na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie Urodził się w Dębnie, w ówczesnym powiecie brzeskim Królestwa Galicji i Lodomerii jako syn Jana i Feliksy z d. Piaszczyńskiej. W 1899 ukończył szkołę powszechną w Krakowie, tam też w 1909 uzyskał świadectwo dojrzałości w seminarium nauczycielskim. W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był oficerem 2 pułku piechoty Legionów Polskich. 7 września 1915 roku awansował na chorążego, a 1 lipca 1916 roku na podporucznika. Po rozwiązaniu Polskiego Korpusu Posiłkowego został internowany w obozie w Szeklencze, a następnie wcielony do c. i k. Armii i 12 kwietnia 1918 roku skierowany na front włoski. Tam „zachorował”. Przez ponad miesiąc symulował z pomocą lekarzy czerwonkę i dekował się w szpitalu zakaźnym w Krakowie, w którym przebywało wielu takich jak on „chorych”. Następnie załatwił trzymiesięczny urlop zdrowotny i tak doczekał końca wojny.