Zlodowacenie hurońskie – najstarsze rozległe zlodowacenie w historii Ziemi, które miało miejsce w paleoproterozoiku, około 2,45–2,22 miliarda lat temu. Pozostawiło ono sekwencje osadów lodowcowych o dużej miąższości. Wiązało się ono silnie z wielkim zdarzeniem oksydacyjnym (wzrostem zawartości tlenu w atmosferze) i miało prawie globalny zasięg.
Historia badań Już w 1908 roku były znane dowody na wystąpienie zlodowacenia (m.in. tillity), a uczeni oceniali, że jego zasięg w Ameryce Północnej był porównywalny do zlodowaceń plejstoceńskich; znane były także wczesnoproterozoiczne osady lodowcowe z innych kontynentów, ale brakowało oceny ich wieku. W Ameryce Północnej wystąpiły w tym okresie trzy zlodowacenia. Obecnie wiadomo, że skały glacjogeniczne z tego okresu występują także w południowej RPA, Australii, Finlandii i Indiach, co wskazuje na szeroki zasięg zlodowaceń, które sięgnęły prawdopodobnie także niskich szerokości geograficznych.