Gdy mediacja między rządem i OWP, prowadzona przez Abdel Nasera, nie przyniosła rezultatów, a egipskie media znów zaczęły atakować Jordanię i jej władze, premier i król Husajn postanowili siłowo zlikwidować oficjalne placówki OWP. W czerwcu 1966 zajęły je siły bezpieczeństwa. Palestyńska organizacja zdążyła już jednak utworzyć – obok legalnych – także struktury zakonspirowane, toteż jej całkowita likwidacja nie powiodła się.
Nieoczekiwanie 24 lutego 1967 Husajn ponownie postanowił zmienić kurs w polityce zagranicznej, zażądał zatem od at-Talla rezygnacji (chociaż jego rząd odnosił pewne sukcesy na polu gospodarczym), ponownie mianował premierem at-Talhuniego, zaś w końcu maja podpisał sojusz z Egiptem. Rezultatem był udział Jordanii w wojnie sześciodniowej, zakończony całkowitą klęską i utratą kontroli nad Zachodnim Brzegiem Jordanu. Mimo klęski Jordania nie zakończyła współpracy z Egiptem, a w konsekwencji z palestyńskimi organizacjami głoszącymi hasła wyzwoleńcze i lewicowe. Ponownie zezwoliła na działanie Organizacji Wyzwolenia Palestyny, której członkowie – podobnie zresztą jak całe środowisko palestyńskich uchodźców – szybko się radykalizowali.