Chociaż terytorium Jordanii stało się centrum ruchu palestyńskiego, coraz radykalniejszy ruch zaczął na przełomie lat 1969/1970 występować nie tylko przeciw Izraelowi, ale także przeciw monarchii haszymidzkiej. Nie powiodły się zarówno podejmowane przez króla Husajna próby posłużenia się ruchem palestyńskim do własnych celów (udowodnienie, że Jordania pozostaje w sporze z Izraelem i jest stroną wojny na wyczerpanie bez zaangażowania regularnych sił jordańskich), ale także próby wypracowania kompromisu i powstrzymania Palestyńczyków od ataków na jordańskie wojsko, policję i instytucje państwowe. W połowie 1970 Husajn zaczął tracić kontrolę nad państwem, wydawało się, że faktyczna władza w Jordanii należy do zbrojnych oddziałów palestyńskich.
Trzeci rząd i śmierć at-Talla At-Tall, który po 1967 nie piastował żadnych znaczących stanowisk, konsekwentnie opowiadał się za siłowym usunięciem organizacji palestyńskich z Jordanii. Husajn zdecydował się na takie rozwiązanie we wrześniu 1970. Już po zakończeniu największych walk wewnętrznych między jordańską armią a oddziałami Palestyńczyków (wojna domowa określana jako Czarny Wrzesień), 28 października 1970, po raz trzeci mianował at-Talla premierem.