Jan Italos (ur. ok. 1025, zm. po 1085) – filozof bizantyński, uczeń Michała Psellosa.
Był jednym z najbardziej oryginalnych filozofów bizantyńskich, najwybitniejszym uczniem Michała Psellosa. Przybył do Konstantynopola z Zachodu w 1049 roku. Był najprawdopodobniej pochodzenia normańskiego. Uczył w cesarskiej szkole w Konstantynopolu doktryny trzech głównych systemów filozoficznych: platonizmu, arystotelizmu i neoplatonizmu. Napisał komentarze do Arystotelesa oraz traktaty logiczne i metafizyczne. Głoszone poglądy doprowadziły go do konfliktu z Kościołem ortodoksyjnym. W 1082 roku został potępiony przez synod i skazany na pobyt w klasztorze.
Życiorys Relacje o życiu Jana Italosa pozostawili Anna Komnena i Niketas Choniates. Italos urodził się około 1025 roku w Kalabrii, pochodził z rodziny normańskiej. W młodości uczestniczył wraz z ojcem w wyprawie na Sycylię. W 1049 roku, podczas rewolty Jerzego Maniakesa, razem z ojcem zbiegł przez Lombardię do Konstantynopola. Jeszcze za panowania Konstantyna IX Monomacha (1042-1055) ojciec Italosa brał udział w kampanii przeciwko Pieczyngom. Nic nie wiadomo o jego edukacji w Italii. W stolicy Cesarstwa studiował filozofię platońską i neoplatońską pod kierunkiem Michała Psellosa. W młodym wieku zasłynął jako dialektyk i polemista odznaczający się wielką siłą argumentacji.