Był nauczycielem cesarza Michała VII Dukasa i jego brata Andronika. Przyjaźni z cesarzem i wierności wobec dynastii Dukasów zawdzięczał wysłanie z misją dyplomatyczną do Epidamnos. Podejrzany o zdradę cesarza, zbiegł do Rzymu. Po uzyskaniu cesarskiego przebaczenia powrócił do Konstantypola, gdzie jednak z rozkazu cesarza przywdział szaty zakonne i osiadł w monasterze Pege. Po wycofaniu się Psellosa z czynnego życia dworskiego (w 1055 roku) cesarz mianował Italosa „konsulem filozofów” czyli kierownikiem wydziału filozofii stołecznego uniwersytetu.
Italos szybko zyskał popularność wśród studentów atrakcyjnymi wykładami z zakresu … trudnej filozofii perypatetyckiej, a zwłaszcza dialektyki. Czytał i objaśniał dzieła Platona, Arystotelesa, Proklosa, Porfiriusza i Jamblicha. Do jego najwybitniejszych uczniów należeli Eustracjusz z Nicei i prawdopodobnie również Teodor ze Smyrny. W oparciu o poglądy pogańskich filozofów głosił własne teorie o ideach i metempsychozie, pozyskując dla swych doktryn licznych dworzan i wielmożów. W 1077 roku został oskarżony o głoszenie herezji pogaństwa, dzięki poparciu cesarza Michała VII uniknął wtedy wyroku skazującego.