Komitet uwzględniał także indywidualne wnioski mieszkańców — przykładowo, pozostawił przy prawach miejskich Błaszki, które były pierwotnie przewidziane do degradacji, a jednocześnie zgodził się na degradację Tarnogrodu (siódmego miasta Królestwa pod względem liczby mieszkańców), który zgodnie z planami reformy miał zachować prawa miejskie. Cały proces trwał niespełna dwa lata.
Mimo podjętych starań, reforma miejska została przyjęta jako posunięcie represyjne. Niewątpliwie wpłynęło na to to, że przeprowadziły ją władzę carskie w okresie popowstaniowych prześladowań oraz ostatecznej likwidacji prawnej odrębności Królestwa Polskiego. Nie ulega jednak wątpliwości, że założenia reformy i sposób jej realizacji dawały realne podstawy do takiej właśnie społecznej oceny. Przedstawiciele rosyjskiej administracji byli tego świadomi, dlatego reforma była wprowadzana stopniowo w trakcie 1870 roku, po kilka guberni naraz. Miało to na celu złagodzenie niekorzystnych dla władz nastrojów i ograniczenie spodziewanych negatywnych reakcji na reformę. Wątek represyjny jest do dziś powielany przez niektóre środowiska i podtrzymywany, ponieważ sprzyja współczesnym celom politycznym.