W XV wieku w zakonie dominikańskim rozwinął się reformatorski ruch tzw. obserwantów. W 1459 włoscy obserwanci utworzyli tzw. Kongregację Lombardzką, będącą strukturą niezależną od prowincjałów Dolnej i Górnej Lombardii (dla odróżnienia zwano je prowincjami konwentualnymi). Dzięki poparciu papieży i generałów zakonu zyskiwała ona coraz to nowe przywileje i przejmowała stopniowo konwenty podległe konwentualnym prowincjałom, często nie przebierając w środkach. W Mediolanie ośrodkiem obserwantów stał się konwent S. Maria delle Grazie. W 1510 konwent S. Eustorgio, będący siedzibą inkwizycji, został siłą przejęty przez zakonników obserwanckich. Ówczesny konwentualny inkwizytor Mediolanu Graziadio Crotti został zdymisjonowany, a na jego miejsce mianowano Silvestro Mazzoliniego (5 sierpnia 1511). Jednak już w 1512 zakonnicy konwentualni odbili konwent S. Eustorgio i odzyskali kontrolę nad trybunałem inkwizycji. W ciągu następnych kilku lat mediolańska inkwizycja aktywnie zajmowała się ściganiem domniemanych czarownic, czego dowodzą egzekucje w latach 1515 i 1519–1520Tavuzzi, s. 49-60..