Trybunał mediolański należał do najbardziej prestiżowych w strukturach inkwizycji rzymskiej. Wielu inkwizytorów Mediolanu zostało awansowanych na urząd komisarza generalnego Kongregacji Świętego Oficjum w Rzymie, a trzech (Agostino Galamina, Desiderio Scaglia i Vincenzo Ludovico Gotti) zostało nawet kardynałami. W wewnętrznej hierarchii dominikańskich trybunałów inkwizycyjnych mediolański trybunał zaliczany był do trybunałów pierwszej (najwyższej) klasyDel Col, s. 745..
W 1714 Mediolan przeszedł pod władzę Habsburgów austriackich. Początkowo nie miało to większego wpływu na działalność inkwizycji. Zmieniło się to dopiero za panowania cesarzowej Marii Teresy (1740–1780). W 1771 zlikwidowała ona świeckie konfraternie wspomagające inkwizycję (tzw. crocesignati) i odebrała inkwizycji kontrolę publikacji. Cztery lata później, 9 marca 1775 wydała dekret, zgodnie z którym inkwizytorzy księstwa Mediolanu i ich wikariusze, w przypadku śmierci lub rezygnacji, nie mogą być zastępowani nowymi nominatami, co w praktyce oznaczało, że trybunały inkwizycyjne mogą istnieć jedynie do końca życia aktualnie urzędujących inkwizytorów. Giovanni Francesco Cremona, inkwizytor Mediolanu od 1765, zmarł 10 marca 1779Del Col, s. 732-733;