Sprawa Leona Hałasa – postępowanie karne, które toczyło się w Poznaniu w okresie międzywojennym, budząc zainteresowanie mediów ogólnopolskich.
12 września 1931 robotnicy przetaczający ciężkie bele papieru spowodowali przypadkowe obsunięcie się części płyt chodnikowych przy ul. Półwiejskiej 20 w Poznaniu. Odkryta w ten sposób część piwnicy (wnęka) skrywała ustawione pionowo zwłoki ludzkie (szkielet). Odkrycie to rozeszło się bardzo szybko po mieście, ściągając na Półwiejską kilkusetosobowy tłum. Na podstawie kwitu bankowego znalezionego przy zwłokach ustalono tożsamość osoby - był to Józef Jankowiak, szesnastoletni pracownik (goniec) Banku Mieszczańskiego.
W trakcie czynności procesowych ustalono, że zabójcą był 32-letni zecer Leon Hałas, mąż Franciszki Jankowiak, której bratem był zamordowany Józef Jankowiak. Leon Hałas zamordował Jankowiaka z przyczyn finansowych, wiedząc, że ten transportuje w określone dni z banku duże sumy gotówki. 9 lipca 1923 Hałas zwabił Jankowiaka do jednej z piwnic przy ul. Półwiejskiej, wiedząc, że ten ma przy sobie pieniądze (12 milionów marek polskich na wypłaty w jednym z poznańskich przedsiębiorstw). Pretekstem była możliwość zarobienia dzięki ściągnięciu platyny z bezpieczników w tej piwnicy. Inne źródła mówią o tym, że Jankowiak miał pomóc Hałasowi w rąbaniu drewna w piwnicy.