Husajn al-Chalidi, (ur. 1895 w Jerozolimie, zm. 6 lutego 1962 w Ammanie) – jordański polityk, premier Jordanii w kwietniu 1957.
Życiorys Pochodził z zamożnej rodziny palestyńskiej. Ukończył studia medyczne na Uniwersytecie Amerykańskim w Bejrucie w 1915. W roku uzyskania dyplomu zaciągnął się do armii tureckiej i został ciężko ranny, po czym zdezerterował, by dołączyć do wojsk emira Fajsala. Walczył w powstaniu arabskim i w zdobyciu Damaszku w 1918. Po upadku Wielkiej Syrii rządzonej przez Fajsala przeniósł się do brytyjskiego Mandatu Palestyny i tam został zatrudniony w rządowym departamencie zdrowia. W 1934 zrezygnował z posady, by móc wystartować w wyborach samorządowych i uzyskał mandat radnego Jerozolimy, zaś w 1935 został burmistrzem miasta. Na urzędzie tym pozostał przez dwa lata. W 1937 władze brytyjskie usunęły go ze stanowiska i deportowały na Seszele za działalność w Wysokim Komitecie Arabskim. Po roku Husajn al-Chalidi uzyskał prawo wyjazdu z Seszelów. Osiadł w Bejrucie, gdzie pozostawał do 1943. Nadal aktywny w ruchu panarabskim, w 1948 wyjechał na Zachodni Brzeg Jordanu, który po wojnie izraelsko-arabskiej znalazł się w granicach Jordanii;