uzyskał obywatelstwo tegoż kraju.
Król Jordanii Abd Allah mianował go senatorem, zaś w 1953 - ministrem spraw zagranicznych, z ministerstwa odszedł jednak już po roku. Następnie pełnił urząd ministra zdrowia i spraw społecznych Jordanii, zaś od 1955 do 1956 ponownie był ministrem spraw zagranicznych. W kwietniu 1957 był krótko premierem Jordanii. Król Husajn mianował go na to stanowisko po dymisji lewicowego, pronaserowskiego rząd Sulajmana an-Nabulusiego, masowych demonstracjach zwolenników naseryzmu i panarabizmu, rozruchach w wojsku zakończonych ucieczką głównodowodzącego gen. Alego al-Hajjariego, zwolennika panarabizmu. W rządzie al-Chalidiego an-Nabulusi został ministrem spraw zagranicznych, co wskazywało, że Husajn nie był jeszcze przekonany o przyszłym kursie polityki zagranicznej. Ostatecznie jednak postanowił opowiedzieć się po stronie Stanów Zjednoczonych, zacieśnić relacje z Irakiem i poprawić stosunki z Arabią Saudyjską. 25 kwietnia 1957 al-Chalidi został zdymisjonowany i zastąpiony przez Ibrahima Haszima.