Zwiększa to nierówności społeczne pomiędzy bogatymi, zwykle przeciwnikami liberalizacji prawa, a większością społeczeństwa, które nie wartościuje aborcji negatywnie, w przeciwieństwie do urodzenia nieślubnego dziecka. Pisze on:
Jednak środowisko lekarskie proponowało w większości raczej utrzymanie status quo. Odmienne zdanie prezentowali prawnicy zwracający uwagę na bezsilność obowiązującego prawa. Pomimo że wedle Boya-Żeleńskiego Komisja Kodyfikacyjna zajęła wpierw stanowisko „bezduszne i formalistyczne”, dzięki głosom m.in. byłego prezesa Sądu Apelacyjnego Czerwińskiego i prezesa Sądu Najwyższego Mogilnickiego, prof. Grzywo-Dąbrowskiego, Runda, dr Battawiia i Grabińskiej opowiadającym się za całkowitym zniesieniem zakazu aborcji argumentacja grupy prawników okazała się lepsza i zwyciężyło jej zdanie, a w rezultacie zliberalizowano prawo. Nowy projekt kodeksu karnego dozwalał na aborcję w następujących sytuacjach: zagrożenie zdrowia lub życia ciężarnej ciąża w wyniku przestępstwa niemożność wychowania dziecka przez matkę ze względu na jej sytuację społeczną