Eustracjusz z Nicei (ur. ok. 1050, zm. ok. 1120 lub 1130) – arcybiskup Nicei w latach 1092–1117, filozof bizantyński, uczeń Jana Italosa.
Eustracjusz z Nicei był wybitnym erudytą bizantyńskim, autorem komentarzy do traktatów etycznych i logicznych Arystotelesa. Prawdopodobnie w latach 1120/1130 należał do koła intelektualnego skupionego wokół Anny Komneny. Jego dzieła, w których czerpał ze starożytnych komentarzy, częściowo dzisiaj utraconych, odegrały szczególną rolę w przekazaniu i odkryciu myśli Arystotelesa na łacińskim Zachodzie.
Życiorys Eustracjusz urodził ok. 1050 r. Był uczniem Jana Italosa, ale podczas procesu swego mistrza, w 1082 r., udało mu się wraz z innymi uczniami Italosa przekonać synod o swojej niewinności, i podpisać list w którym rzucali anatemę na heretyckie doktryny Italosa. W tym czasie, Eustracjusz był jeszcze diakonem, ale w 1092 r. został metropolitą nicejskim. Był proszony przez cesarza Aleksego I Komnena o udział w debatach teologicznych z przedstawicielami Kościoła łacińskiego i ormiańskiego (lub monofizyckiego). Polemizował w sprawie kultu ikon z Leonem, metropolitą Chalcedonu. Polemizując z monofizytami ormiańskimi, dla wyjaśnienia dogmatu chrystologicznego posłużył się filozofią Arystotelesa.