Zrehabilitowany po śmierci, był cytowany jako autorytet przez synod z 1157 r. Anna Komnena w Aleksjadzie (14.8), pisanej za panowania jej ojca Aleksego I (1081–1118), przedstawia Eustracjusza jako wielkiego erudytę, znawcę zarówno literatury religijnej jak i świeckiej i mistrza dialektyki.

Pisma Z prac Eustracjusza zachowały komentarze do pierwszej i szóstej księdze Etyki Nikomachejskiej i do drugiej księgi Analitytk wtórych Arystotelesa, Powód, dla którego Eustracjusz postanowił wypowiedzieć się jedynie na temat dwóch ksiąg Etyki Arystotelesa nie jest znany, przypuszcza się, że pozostałe księgi były komentowane lub zlecono ich komentowanie Michałowi z Efezu lub i innym anonimowym komentatorm. Nie jest również jasne, dlaczego Eustracjusz ograniczył się jedynie do skomentowania drugiej księgi Analityk wtórych, szczególnie, że wydaje się, że był jeszcze wówczas dostępny cały komentarz Aleksandra z Afrodyzji do tego dzieła. Komentarz do Etyki Nikomachejskiej został przetłumaczony w XIII wieku przez Robert Grosseteste i wywarł znaczący wpływ na Zachodzie dzięki pośrednictwu Alberta Wielkiego.

Część pism Eustracjusza wydał A. Dematrakopulos (1866) i P. Joannou (1952).