Lubuck (ros. Любутск, Любуцк, Любутеск) – dawny gród, obecnie resztki grodziska w Rosji, w obwodzie kałuskim, w rejonie fierzikowskim, w gminie wiejskiej Dugna (сельское поселение «Посёлок Дугна»), w pobliżu wsi Troickoje (Троицкое), na prawym brzegu Oki, 4 km od ujścia rzeczki Dugna. Od XIV wieku gród graniczny Wielkiego Księstwa Litewskiego. Nazwa Lubuck pochodzi od potoku Lubucza opływającego miejscowość z północnej i wschodniej strony. Historia Przed przyłączeniem do Wielkiego Księstwa Litewskiego tereny Lubucka należały księstwa briańskiego.
Po raz pierwszy wzmiankowany w 1372 r., kiedy wielki książę litewski Olgierd wraz z wojskami Michała Twerskiego wystąpił przeciwko wielkiemu księciu moskiewskiemu Dymitrowi Dońskiemu, któremu jednak udało się zatrzymać armię sprzymierzeńców właśnie w okolicach Lubucka, gdzie zawarto rozejm.
W 1396 r. Lubuck wchodził w skład Wielkiego Księstwa Litewskiego, kiedy okolice grodu spustoszył książę riazański Oleg Iwanowicz. Następnie księstwo riazańskie zostało najechane przez Witolda. W 1402 książę riazański Rodosław Olgowicz wyprawił się na Briańsk, ale pod Lubuckiem został pokonany i wzięty do niewoli przez litewskich książąt Lingwena i Aleksandra Patrykiejewicza.