Na początku XV w. Lubuck przechodził z rąk do rąk. Po wojnie litewsko-moskiewskiej 1406–1408 przejściowo znajdował się pod władzą Wielkiego Księstwa Moskiewskiego. Jednak już w 1442 należał do Litwy, gdzie stał się centrum namiestnictwa.
W 1462 w Lubucku gościł Kazimierz IV Jagiellończyk.
W 1480 Lubuck wzmiankowany jest jako punkt, który osiągnął Ahmed-chan w trakcie swojej wyprawy na Moskwę przez ziemie litewskie.
W 1473 r. moskiewski wojewoda Bieklemiszew najechał okolice Lubucka. W trakcie litewskiej wyprawy odwetowej zginął książę Siemion Odojewski, uznający zwierzchnictwo Moskwy.
Podczas wojny litewsko-moskiewskiej (1492-1494), w sierpniu 1492 r. książę wojewoda Fiodor Telepień-Oboleński spalił Lubuck i uprowadził w niewolę 1,5 tys. mieszkańców. Na mocy układu pokojowego przy Litwie pozostała część Księstw Wierchowskich, w tym Lubuck.
Na początku następnej wojny Lubuck został zdobyty przez wojska moskiewskie Jakowa Zachariewicza Koszkina-Zacharina w 1503 r., a na mocy rozejmu wraz z resztą Księstw Wierchowskich znalazł się pod władzą Wielkiego Księstwa Moskiewskiego.
Iwan III Srogi nadał Lubuck swojemu synowi Andrzejowi Starickiemu.