W październiku 1918, w związku z rysującą się klęską państw centralnych, organizował Zbrojne Pogotowie Młodzieży (ZPM). Pełnił funkcję komendanta okręgu warszawskiego ZPM. 10 listopada 1918 wraz z kolegami rozbroił niemiecki garnizon parku samochodowego oraz stajen w Belwederze, przekazując następnie zarekwirowane pojazdy i konie tworzącemu się Wojsku Polskiemu. Po rozbrojeniu wojsk niemieckich w Warszawie organizował drużyny ZPM, pełniące służbę wartowniczą na dworcach kolejowych oraz przy obiektach o znaczeniu strategicznym. Po zdaniu egzaminu maturalnego wstąpił ochotniczo w szeregi Wojska Polskiego (wiosna 1920). Został wówczas przydzielony do Dowództwa Kwatery Naczelnego Wodza. W listopadzie 1920 został zdemobilizowany. Rozpoczął studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, które jednak szybko przerwał, aby wziąć udział w III powstaniu śląskim. W składzie I dywizjonu artylerii Grupy „Północ” uczestniczył m.in. w bitwie o Górę św. Anny.