Po zakończeniu powstania Skórewicz powrócił na studia. W listopadzie 1924 uzyskał dyplom magistra prawa, a trzy miesiące później został aplikantem Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Pokonując kolejne szczeble doszedł do stanowiska podprokuratora warszawskiego Sądu Okręgowego. Około 1930 roku objął funkcję zastępcy naczelnika wydziału bezpieczeństwa publicznego w Komisariacie Rządu na m.st. Warszawę. W lutym 1933 został powołany na stanowisko starosty grodzkiego warszawskiej dzielnicy Praga. W czasie wielkiej powodzi, która dotknęła Warszawę w lipcu 1934, kierował sztabem akcji przeciwpowodziowej. W latach 1935–1936 piastował stanowisko starosty powiatu toruńskiego, pełniąc jednocześnie obowiązki starosty grodzkiego miasta Torunia. W 1937 został przeniesiony na Polesie, gdzie sprawował funkcję starosty powiatu koszyrskiego. Z tej funkcji został zwolniony we wrześniu 1937. Powrócił następnie do Warszawy, gdzie po odbyciu aplikacji został wpisany na listę adwokatów tamtejszego Sądu Apelacyjnego (1938).