Młodość Od dziecka Heino chciał zostać muzykiem, aczkolwiek matka wymogła, by po szkole chłopiec wpierw zdobył jakieś „solidne rzemiosło”. W sierpniu 1952 roku rozpoczął w Düsseldorfie naukę zawodu piekarza i cukiernika, choć nie był to jego wybór. U pierwszego majstra, który miał mu zapewnić wikt i opierunek, źle mu się wiodło; czeladnicy mu dokuczali i bili, a szef karmił odpadami. Później matka zabrała go stamtąd. Chłopiec znów zamieszkał w przepełnionym mieszkaniu dziadków, a matka znalazła mu nowego majstra, który był mu bardzo przychylny i wierzył w muzyczny talent swego uczniaDona Kujacinski: Die Heino-Story – Karamba, Karacho, mein Leben (1), artykuł na portalu internetowym bild.de z 30.11.2008, dostęp: 2016-05-08.. Choć jego majster twierdził, że młodzieniec potrafi lepiej śpiewać niż piec, tytuł czeladnika zdobył regularnie w 1955 roku i pracował w tym zawodzie przez 10 lat, tj. do czasu, kiedy zdołał się utrzymać z muzyki, dostęp: 2016-05-03.. Muzyka nie była jedynym hobby młodego cukiernika.