potem osadnictwo na wyspie zanikło, by ponownie pojawić się w I wieku n.e. Być może był to okres, w którym półwysep przekształcił się w wyspę. Ostatnie ślady osadnictwa antycznego datowane są na III wiek n.e. Od X do XII wieku na wyspie mieściła się osada słowiańska. Berezań leżał na szlaku „od Waregów do Greków” prowadzącym ze Skandynawii do Konstantynopola, w 1905 roku odkryty został datowany na XI wiek kamień runiczny, będący pamiątką po podróżujących tędy wikingach. Na początku lat 80. XVIII wieku Turcy wznieśli w południowej części wyspy fortyfikacje, które zostały następnie zajęte w 1788 roku przez Kozaków czarnomorskich w służbie Imperium Rosyjskiego. Rosyjski garnizon stacjonował na Berezaniu do 1825 roku.
6/19 marca 1906 r. na Berezaniu rozstrzelano czterech przywódców buntu w Sewastopolu i we Flocie Czarnomorskiej, kapitana II rangi Piotra SzmidtaA. Andrusiewicz, Złoty sen. Rosja XIX-XX wieku. Sprawy i ludzie, Wydawnictwo Literackie, Warszawa 2015, , s. 161. oraz marynarzy Nikitę Antonienkę, Siergieja Czastnika i Aleksandra Gładkowa. W 1968 r. na wyspie wzniesiono pomnik upamiętniający ich śmierć.