W 1910 roku władze rosyjskie zadecydowały o budowie umocnień w północnej części wyspy, w miejscu starożytnego osadnictwa, co spotkało się z protestami środowiska naukowego. Prace budowlane zostały przerwane po wybuchu I wojny światowej.
Począwszy od XIX wieku Berezań jest obiektem zainteresowań archeologów. Pierwsze badania na wyspie przeprowadził Heinrich Köhler na początku XIX wieku. W 1847 roku Aleksiej Uwarow sporządził pierwszy plan wyspy, na którym oznaczył kilka pozostałości budynków i nasypów kurhanowych. W 1884 roku próbne wykopaliska prowadził Romuł Prendel. W latach 1900–1901 badania prowadził Gieorgij Skadowski, w 1902 roku – Wasilij Łatyszew, a w latach 1904-1909 i w 1913 roku – Ernst von Stern. Kolejny etap prac archeologicznych rozpoczął się w 1960 roku, kiedy wykopaliska rozpoczęła ekspedycja Instytutu Archeologii Akademii Nauk Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (W. Łapin, S. Mazarati, W. Krutiłow, O. Smirnow). Rok później równoległe prace rozpoczęła ekspedycja z Ermitażu (K. Gorbunowa, L. Kopiejkina, J. Domanski, S. Sołowjow, D. Czistow). Podczas prac na Berezaniu odkryto ok. 800 grobów.