Białoruski Bank Spółdzielczy (biał. Беларускі кааператыўны банк, Biełaruski kaapieratyuny bank; ros. Белорусский кооперативный банк, Biełorusskij koopieratiwnyj bank) – białoruska instytucja finansowa w II Rzeczypospolitej.
Historia W pierwszej połowie lat 20. jednym z najważniejszych zadań białoruskiej mniejszości narodowej w II RP było utworzenie instytucji finansowej, która mogłaby prowadzić operacje pieniężne niezależnie od polskich banków. Idea taka pojawiła się już w 1921 roku w okresie funkcjonowania Litwy Środkowej. W 1923 roku białoruscy posłowie Sejmu RP wysłali pismo do rządu polskiego w sprawie otrzymania koncesji na otworzenie spółdzielni kredytowej. Doszło do tego dopiero na początku stycznia 1925 roku, kiedy powstało Białoruskie Towarzystwo Kredytowe w Wilnie. Wśród założycieli byli m.in. Bronisław Taraszkiewicz, Anton Łuckiewicz, Bazyli Rogula, Adam Stankiewicz, Szymon Rak-Michajłowski. Pochodzili oni z różnych środowisk politycznych mniejszości białoruskiej. Jednakże rozłam wśród polskich Białorusinów, do jakiego doszło latem 1925 roku, doprowadził do tego, że wiodącą rolę w towarzystwie zaczęli odgrywać działacze lewicowej Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromady na czele z Bronisławem Taraszkiewiczem. Hromada miała ścisłe związki z nielegalną Komunistyczną Partią Zachodniej Białorusi.