W formie silnej prawo nie przewiduje, by w przypadku niezgłoszenia sprzeciwu przez zmarłego ktoś mógł za niego wyrazić skuteczny prawnie sprzeciw (chociaż świadkowie wyrażenia przez zmarłego takiego sprzeciwu w formie ustnej mogą pisemnie potwierdzić taki sprzeciw, który będzie wtedy skuteczny). W formie słabej, nie wyłączając możliwości złożenia sprzeciwu osobiście, uznaje się również możliwość złożenia takiego sprzeciwu przez bliskich zmarłego w sytuacji, w której nie złożył on go za życia.
Krytyka Krytycy uznawania zgody zastępczej w przypadku pozyskiwania narządów od zmarłego dawcy nie widzą potrzeby wprowadzania takiego rozwiązania. Co więcej, uważają je nawet za niewłaściwe z moralnego punktu widzenia.
Argumentują oni, że rozwiązania takie nie respektuje należycie autonomii osoby, cedując ją na rodzinę, wyrażającą wolę za zmarłą osobę. Taka autonomia rodziny podlega krytyce. Zwolennicy silnej formy omawianego modelu uznają, że skoro zmarły człowiek nie wyraził za życia sprzeciwu na pobranie od niego narządów, to zgadzał się na taką ewentualność po śmierci, wyrażał autonomiczną zgodę na dawstwo. Instytucję zgody zastępczej stosuje się w sytuacjach, gdy pacjent z jakiegoś względu nie jest kompetentny do samodzielnego jej wyrażenia.