Może być na przykład małoletni albo też jego stan zdrowia może uniemożliwiać mu udzielenia zgody (niekompetencja faktyczna – Kazimierz Szewczyk podaje tu jako paradygmat przypadek Karen Quinlan czy Saikewicza). Zmarły mógł za życia podjąć decyzję co do zostania dawcą po śmierci. Był kompetentny i jeśli nie wyraził sprzeciwu, należy taką decyzję uszanować. Sprzeciw rodziny naruszałby więc autonomiczny wybór potencjalnego dawcy.
Inny argument podnosi, że pytanie rodziny o zgodę na dawstwo byłoby nałożeniem na nią znacznego ciężaru. Należało by je zadawać w sytuacji niezwykle ciężkiej dla bliskich zmarłego, krótko po śmierci bliskiej im osoby, co więcej, ze względu na specyfikę pozyskiwania narządów, często zmarłego w sposób nagły, niespodziewany. Zgodnie z takim poglądem zadawanie takich pytań w takiej sytuacji byłoby niestosowne, określa się je nawet jako „brutalne wtargnięcie w żałobę”. Podobnie argumentuje się, że zmuszanie lekarzy do prowadzenia takich rozmów obciążałoby również ich. Mogłoby też prowadzić do nadmiernej instytucjonalizacji i biurokratyzacji sfery śmierci i żałoby.