W 1834 roku został sekretarzem Superintendenta Brytyjskiego Handlu w Chinach, a w 1837 roku sam objął to stanowisko. Wiązało się to z rozwiązaniem Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej i przejęciem nadzoru nad uwolnionym z monopolu Kompanii handlem przez urzędników państwowych, którzy w opinii rządu brytyjskiego winni nawiązać równorzędne relacje z odpowiednimi przedstawicielami władz lokalnych. Chińscy gubernatorzy Kantonu odmówili jednak bezpośrednich kontaktów z „barbarzyńcami”, nalegając, by wszystkie kontakty odbywały się, jak dotąd, za pośrednictwem kupców z gildii Kohong.
Spory formalne pogłębiały narastające istniejące problemy ekonomiczne. Brytyjczycy importowali z Chin wielkie ilości herbaty, płacąc wyłącznie srebrem; dla zrównoważenia deficytu handlowego rozpoczęli eksport do Chin opium. Gwałtownie wzrastający za czasów panowania cesarza Daoguanga import narkotyku i związany z nim odpływ pieniądza, zaniepokoił dwór, który zakazał wwozu opium. Handel był jednak zbyt zyskowny, a jego delegalizacja, paradoksalnie, zwiększyła zyski lokalnych urzędników chińskich, którzy zamiast pobierać cła dla państwa, pobierali wyłącznie łapówki dla siebie.