Poprzednicy Elliota – George Best Robinson i John Francis Davis – przyjęli zasadę cichej akceptacji chińskiej postawy odrzucania oficjalnych kontaktów i traktowania obcych dyplomatów jako podrzędnych „wodzów barbarzyńskich”, w zamian za cichą akceptację przemytu na teren Chin wielkich ilości opium.
Po objęciu przez niego stanowiska superintendenta, Elliotowi udało się nawiązać bezpośrednio kontakt z gubernatorem Kantonu, dzięki użyciu chińskiej formy petycji; naraziło go to na naganę ze strony lorda Palmerstona, który zaznaczył konieczność dążenia do kontaktów równorzędnych. Taka jednak forma komunikacji została odrzucona przez Chińczyków; Elliot doszedł do wniosku, że równorzędne traktowanie da się wymusić jedynie siłą.
Cesarz Daoguang wysłał równocześnie nieprzekupnego urzędnika Lina Zexu, by położył kres przemytowi opium. Lin wymusił na kupcach europejskich wydanie zapasów opium; Elliot, jako przedstawiciel rządu brytyjskiego, wydał 20 283 skrzynie opium, ale odmówił podpisania zobowiązania, zakazującego importu w przyszłości i zakazał kupcom podpisania takich zobowiązań. Ostatecznie konflikt doprowadził do, zwycięskiej dla Wielkiej Brytanii, I wojny opiumowej.