Od tego momentu obsada urzędu inkwizytorskiego w Parmie przeszła w ręce dominikanów z tej Kongregacji, przekształconej w 1531 w regularną prowincję Obojga Lombardii. Zmiana ta oznaczała znaczną intensyfikację działań inkwizycyjnych w okręgu parmeńskim. W 1510 w Parmie na podstawie wyroku inkwizytora Antonio da Casale spalono żywcem na stosie rzekomą czarownicę, co miejscowe kroniki odnotowały jako wydarzenie niemające precedensu w pamięci żyjących. Jeden z jego następców, Girolamo Armellini da Faenza, przewodniczył masowym procesom o czary w niewielkim księstwie Mirandola w 1522–1524Tavuzzi, s. 60-72..
W 1542 papież Paweł III utworzył w Rzymie Kongregację Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji, będącej organem Kurii Rzymskiej kierującym działalnością inkwizycji we Włoszech. Trzy lata później ten sam papież oddał w ręce swego rodu ziemie wokół Parmy i Piacenzy, tworząc Księstwo Parmy i Piacenzy. Niedługo potem władze kościelne zdecydowały, że w księstwie tym powinien działać tylko jeden trybunał inkwizycyjny, obejmujący swą jurysdykcją cały jego obszar. Na jego siedzibę obrano Piacenzę. W rezultacie trybunał parmeński został wówczas rozwiązany. Sama Parma przeszła pod jurysdykcje inkwizytora Piacenzy (1564), a Reggio już w 1563 powróciło pod władzę inkwizytora FerraryCeriotti & Dallasta, s. 37-40;