Argument Kanta opiera się na poglądzie, że podczas gdy wszelkie zjawiska empiryczne muszą wynikać z determinujących je przyczyn, ludzka myśl wprowadza coś najwyraźniej nie do odnalezienia gdzie indziej w przyrodzie – możliwość ujęcia świata w sensie tego, jakim on powinien być czy też jakim mógłby inaczej być. Dla Kanta subiektywne rozumowanie jest koniecznie oddzielone od tego, jakim świat jest empirycznie. Ze względu na swą zdolność odróżniania bytu od powinności, rozumowanie może „spontanicznie” poczynać nowe zdarzenia bez bycia samo w sobie zdeterminowanym tym, co już istniejeImmanuel Kant, Krytyka czystego rozumu, PWN, Warszawa 1957, t. II, s. 545-547.. Na tej to podstawie Kant argumentuje przeciwko wersji kompatybilizmu, w której np. działania przestępcy są pojmowane jako mieszanka determinujących sił i wolnego wyboru, co Kant uważa za nadużycie słowa „wolny”. Kant przekonuje, że przyjęcie kompatybilistycznego poglądu prowadzi do zaprzeczenia szczególnie subiektywnej zdolności ponownego przemyślenia zamierzonego biegu działań w świetle tego, co powinno mieć miejsce.