Konstanty Najder (ur. 24 grudnia 1899 w Wolborzu, zm. 12 marca 1993 w Albany w USA) – polski duchowny metodystyczny, w latach 1941-1948 superintendent Kościoła Metodystycznego w Polsce.
Okres międzywojenny Podjął studia w seminarium duchownym Kościoła Katolickiego we Włocławku, lecz ich nie zakończył. Po związaniu się z Misją Metodystów, w 1926 na konferencji Kościoła Metodystycznego w Wilnie uzyskał status duchownego-probatora. W 1928 został ordynowany przez bp. Urbana Darlingtona na diakona. Objął stanowisko asystenta superintendenta Freda C. Woodarda i do 1930 służył w Poznaniu. W 1930 został mianowany na pastora zboru w Przemyślu. W 1933 ordynowano go w Klarysewie na urząd prezbitera, ze skierowaniem do pracy w zborze w Katowicach. Pięć lat później (1938) bp Arthur J. Moore powierzył mu, jako pierwszemu Polakowi, stanowisko Superintendenta Okręgu Południowego Kościoła Metodystycznego w Polsce.