Oba samochody były wyposażone w zmieniony układ paliwowy (po raz pierwszy użyty w Grand Prix Szwajcarii), mający na celu wyeliminowanie problemów powstałych podczas Grand Prix Francji i Niemiec. Według Neubauera Rudolf Caracciola nie przybył na wyścig z powodu kontuzji nogi, przez co miał on startować jedynie w najważniejszych zawodach w przyszłości. Auto Union przysłał dwa samochody i czterech kierowców: Hermanna Paula Müllera, Tazio Nuvolariego, Hansa Stucka i Ulricha Bigalke. Jedynym lokalnym kierowcą był Boško Milenković ze starym Bugatti T51. Alfa Romeo i Maserati, najprawdopodobniej z przyczyn politycznych, nie stawiły się na wyścigu. Na wyścigu nie pojawił się również żaden brytyjski kierowca, jako że brytyjskie władze doradziły, by nie podróżować w sierpniu za granicę.
Uliczny tor o długości 2,794 km, położony w Belgradzie przy ujściu Sawy do Dunaj, otaczał niewielką górę, na szczycie której znajdował się Kalemegdan. Kierowcy ścigali się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Tor składał się z ośmiu lewych zakrętów i był obiektem, na którym trudno było wyprzedzać. Brukowana nawierzchnia była śliska, wąska i wyboista, co powodowało przyspieszone zużycie opon oraz wybijanie się samochodów w powietrze. Wyścig liczył 50 okrążeń.