Starania Marcina kończą się niepowodzeniem. Dawni podwładni nie chcą nawet wysłuchać jego propozycji, podczas gdy praca w charakterze szofera w powiatowym Urzędzie Bezpieczeństwa pozbawia go złudzeń na temat charakteru „władzy ludowej”. Marcin nawiązuje ponownie kontakt ze Sztajnertem i zostaje jego informatorem. Szybko zostaje jednak zdemaskowany przez Bezpiekę. Porucznik Kosior, podający się za przedstawiciela „narodowej frakcji” wewnątrz UB, postanawia wykorzystać Marcina oraz pułkownika „Prawdzica” (wyciągniętego w ostatniej chwili z transportu na Sybir) do nawiązania kontaktu z dowództwem AK – rzekomo celem znalezienia , które pozwoli uniknąć niepotrzebnego przelewu polskiej krwi. Propozycja porozumienia okazuje się jednak prowokacją, a Sztajnert i przybyli na spotkanie przedstawiciele Podziemia zostają uprowadzeni.
Marcin unika aresztowania i ucieka do zrujnowanej Warszawy. Spotyka się z Janiną na miejscu dawnych walk ich plutonu. Powieść kończy się w momencie, gdy Janina informuje Marcina, iż zna adres Wiśki, która powróciła z tułaczki i już od dwóch miesięcy zamieszkuje w stolicy.