W polityce zagranicznej jego rząd orientował się na Francję i Stany Zjednoczone, które miały udzielić Syrii kredytów umożliwiających rozwój ekonomiczny. We wrześniu 1948 uczestniczył w posiedzeniach Zgromadzenia Ogólnego ONZ poświęconych konfliktowi arabsko-żydowskiemu w Palestynie. Pogodził się z al-Kuwatlim i obydwaj wspólnie rządzili Syrią podczas I wojny izraelsko-arabskiej.
Al-Azm zdołał podpisać konwencję dotyczącą przebiegu Rurociągu transarabskiego i wypracować francusko-syryjską umowę walutową, jednak żaden z dokumentów nie został ratyfikowany przez parlament, gdyż w kraju doszło do zamachu stanu. Jego przywódca, pułkownik Husni az-Za’im, 30 marca 1949 uwięził prezydenta i premiera Syrii i wymusił na nich rezygnację ze stanowisk, a następnie osadził ich w więzieniu Mazza. Po pięciu miesiącach rządów az-Za’im został obalony i stracony po kolejnym zamachu stanu zorganizowanym przez Samiego al-Hinnawiego. Przywrócił on w Syrii rządy cywilne. Al-Azm ponownie został deputowanym do parlamentu i wszedł do rządu tymczasowego Haszima al-Atasiego jako minister finansów.