Franciszek zbierał ofiary przemierzając całą wyspę i udzielając wsparcia rodzinom innych uprowadzonych oraz modląc się w intencji ich uwolnienia.

Wiosną 1602 roku, po zebraniu funduszy na swoje przedsięwzięcie, wyruszył do Algieru. Nie mógł udać się bezpośrednio do Afryki, dlatego zatrzymał się w Hiszpanii. Król Filip III zaoferował mu podróż na statku, na którym wypływał do Algieru pochodzący z Majorki brat Matteo de Aguirre. Brat Matteo sam był niewolnikiem w Algierze, znał język i sytuację polityczną regionu. Powierzono mu misję polityczną, o której Franciszek prawdopodobnie nie wiedział. Hiszpania była zaangażowana w konflikt pomiędzy Algierem a królem Cuco (Amar ben Amar), popierając tego ostatniego w walce przeciwko Turkom.

Franciszek przybył do Afryki 28 lipca 1602 roku. Okoliczności nie sprzyjały jego misji. W Algierze przybyszy z Cuco uważano za wrogów lub szpiegów. Negocjacje okupów zostały zawieszone. Wiadomość o przybyciu hiszpańskiego ambasadora brata Matteo dotarła do Algieru, a podróżujący z nim ojciec Zirano został również wpisany na listę poszukiwanych. Franciszek w przebraniu kupca i w towarzystwie tłumacza opuścił Cuco 18 sierpnia i po trzech dniach dotarł do bram Algieru. Atmosfera w mieście była napięta, obawiano się ataku hiszpańskich okrętów, znajdujących się niedaleko Ibizy.