W Wojsku Polskim w 1927 został przeniesiony do rezerwy w stopniu sierżanta. Odbył kurs podchorążych rezerwy i został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy w korpusie oficerów uzbrojenia ze starszeństwem z dniem 1 września 1932. W 1934 jako podporucznik rezerwy uzbrojenia był przydzielony do 7 Oddziału Służby Uzbrojenia i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Został awansowany do stopnia porucznika 19 marca 1939.
W obliczu zagrożenia konfliktem zbrojnym w sierpniu 1939 Tadeusz Tucholski został zmobilizowany, skierowany do Zakładów Amunicyjnych „Pocisk” w Rembertowie i powołany do funkcji nadzorczej nad produkcją. Po wybuchu II wojny światowej w nocy 3/4 września 1939 załoga zakładu została ewakuowana na wschód. Po agresji ZSRR na Polskę na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej został aresztowany przez Sowietów w nocy 17/18 września 1939 w koszarach strażnicy KOP w Mizoczu, co potwierdził prof. Tadeusz Urbański (dziekan wydziału na Politechnice Warszawskiej, w którym pracował Tadeusz Tucholski), który nie został aresztowany z uwagi na cywilny ubiór. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku, skąd nadesłał korespondencję do żony.