W 1930 uzyskał stopień doktora filozofii za pracę pt. Widma metali otrzymywane w reakcjach wybuchowych. W toku prac od 1932 do 1934 wynalazł metodę dyferencjalnej analizy termicznej. W 1934 Ministerstwo Spraw Wojskowych skierowało go do Anglii, gdzie przez rok na University of Cambridge prowadził badania materiałów wybuchowych w laboratorium prof. Erica Rideala, wykonującego prace nad katalizą heterogenną. W 1936 na Wydziale Chemii uzyskał tytuł docenta w zakresie chemii fizycznej materiałów wybuchowych za pracę pt. Analiza termiczna pikrynianów. Odwodnienie, temperatury topnienia, inicjujące i przeciwwybuchowe. Był samodzielnym pracownikiem Ministerstwa Spraw Wojskowych, od 1937 do 1939 funkcjonował jako doradca MSWojsk., był pracownikiem naukowym Instytutu Techniki Uzbrojenia (ITU), wykładał „najnowszą teorię reakcji wybuchowych”, brał udział w badaniach Komisji Materiałów Wybuchowych Towarzystwa Wojskowo-Technicznego (przedmiotem jego prac była m.in. amunicja do działek przeciwpancernych). Prowadził badania w zakresie materiałów wybuchowych, opublikował ok. 20 prac naukowych. W 1939 został adiunktem w Zakładzie Technologii Organicznych Katedry Technologii Materiałów Wybuchowych Politechniki Warszawskiej. Tuż przed 1939 habilitował się.