Gaoseng chuan (chiń. 高僧傳, pinyin Gāosēng chuán; kor. 고승전 Kosŭng chŏn; jap. Kōsōden; wiet. Cao tăng truyền; pol. Biografie wybitnych mnichów) – pierwsze tego typu dzieło w buddyjskiej literaturze; jedno z najważniejszych źródeł do poznania historii wczesnego buddyzmu w Chinach i chanu poprzez biografie.
Uwagi wstępne Z przyczyn politycznych i z powodu antybuddyjskich nastawień u cesarskich historyków, biografie buddystów w Chinach nie były dobrze przedstawiane w źródłach urzędowych i najczęściej w ogóle były pomijane. Aby uzupełnić te braki buddyjscy badacze stworzyli własny system honorowania znakomitych i godnych uwagi buddystów, wzorowany na modelu urzędowym. Dostosowując ten biograficzny format właściwy dla chińskich dynastycznych opowieści, tradycja buddyjska przeszczepiła siebie w chińskie modele. Dlatego też duża część źródłowego materiału związanego z chińskim buddyzmem pochodzi z biografii buddyjskich mnichów, szczególnie w formie gaoseng chuan, czyli nowego gatunku literackiego biografii wybitnych mnichów. Pierwszym tekstem, od którego gatunek wziął nazwę, była praca Gaoseng chuanAlbert Welter. Monks, Rulers, and Literati. The Political Ascendancy of Chan Buddhism. Str. 42, 43.