pod wsią Nowe Groble samotnie wynosił rannych żołnierzy pod bardzo silnym ogniem z pierwszej linii z pola boju. Później uczestniczył w III powstaniu śląskim. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 64. lokatą w korpusie oficerów rezerwy sanitarnych, grupa podlekarzy. Posiadał przydział w rezerwie do 6 batalionu sanitarnego we Lwowie. W 1922 ukończył rozpoczęte w 1916 studia lekarskie na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza, uzyskując dyplom doktora wszech nauk lekarskich. Pozostał na Uniwersytecie jako asystent prof. Jakuba Parnasa w Katedrze Chemii Lekarskiej, a następnie prof. Zdzisława Steusinga w Zakładzie Higieny. Równocześnie od 1926 prowadził zorganizowaną przez siebie Pracownię Analityczną Ubezpieczalni Społecznej, a od 1936 do wybuchu II wojny światowej filię Państwowego Zakładu Higieny w Krakowie. W 1937 habilitował się pracą „Badania nad przeobrażeniem owadów”, którą przedstawił na Uniwersytecie Stefana Batorego. W 1931 zasiadł w wydziale Małopolskiego Strażackiego Klubu Sportowego „Leopolia”. Na stopień majora rezerwy został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 14. lokatą w korpusie oficerów zdrowia, grupa lekarzy.