Należał do Związku Legionistów Polskich, był członkiem Zarządu Oddziału we Lwowie, przez pewien czas pełnił funkcję wiceprezesa (w 1931 r.).

Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany do 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu. Po wznowieniu w 1940 przez władze radzieckie działalności Uniwersytetu Lwowskiego otrzymał stanowisko kierownicze w Katedrze Chemii Ogólnej Instytutu Matematycznego. W 1942 przedostał się do Warszawy, gdzie wykładał na konspiracyjnym Uniwersytecie Warszawskim. Po upadku powstania warszawskiego został wywieziony do obozu pracy w Hanowerze, gdzie przebywał do wyzwolenia przez aliantów. Od sierpnia 1945 do 31 stycznia 1946 był komendantem Polskiego Szpitala Wojskowego w Bomlitz, w Niemczech. Należał do grupy założycieli Polskiego Związku Wychodźstwa Przymusowego.

Po powrocie do Polski (7 lutego 1946) został skierowany do Wrocławia, gdzie został wykładowcą w Katedrze Fizjologii Zwierząt Wydziału Przyrodniczego Uniwersytetu, w 1946 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1948 profesora zwyczajnego. Następnie wyjechał do Szczecina, gdzie zorganizował filię Państwowego Zakładu Higieny, po powrocie do Wrocławia kierował tamtejszą filią, a równocześnie pełnił funkcję konsultanta naukowego w Akademii Medycznej w Zabrzu Rokitnicy.