Puchar Pokoju i Przyjaźni, także Puchar Przyjaźni Krajów Socjalistycznych – powołany przez Polski Związek Motorowy coroczny cykl wyścigów samochodowych, odbywający się wśród kierowców państw socjalistycznych. Organizowany w latach 1963–1990, początkowo wyłącznie dla formuł wyścigowych, później także dla samochodów turystycznych.
Historia Puchar powstał w 1963 roku z inicjatywy członków Polskiego Związku Motorowego, Lecha Tulaka i Jerzego Jankowskiego. Z założenia miał ujednolicić wyścigi samochodowe w krajach socjalistycznych. Każda z eliminacji odbywała się w jednym z krajów rywalizujących w pucharze. Początkowo uczestniczyli w nim kierowcy z Polski, Węgier i NRD; pierwszym mistrzem zostali Heinz Melkus i drużyna NRD. W latach 60. dołączyli kierowcy z Czechosłowacji i ZSRR, a w latach 70. w pucharze rozpoczęli rywalizację również Bułgarzy i Rumuni. Istotą pucharu był brak prywatnych zespołów, zamiast których istniały zespoły narodowe.